اهل‌بیت (ع)شناخت اهل بیت و اصحاب (ع)

جلال و عظمت حضرت فاطمه زهرا(علیها السّلام) در صحرای محشر

جلال و عظمت حضرت فاطمه زهرا(علیها السّلام) در صحرای محشر

منزلت والای حضرت فاطمه (سلام الله علیها) در نزد خداوند متعال با اختصاص برخی آیات و سوره های قرآن به ایشان، تسلیت جبرئیل و ملائکه به حضرت فاطمه(سلام الله علیها) در وفات حضرت خدیجه(سلام الله علیها) و هنگام شهادت پیامبر(صلی الله علیه و آله)، اختصاص مائده آسمانی برای حضرت فاطمه و خاندان عصمت (علیهم السّلام) و بسیاری از موارد دیگر در دنیا مشخص گردید. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) ایشان را سرور بانوان عالمیان معرفی نمودند.

منزلت زهرای اطهر(سلام الله علیها) در محشر و کیفیت ورود پر شکوه ایشان به بهشت و شفاعت از شیعیان خود در احادیث و اخبار رسیده از ائمه معصومین(علیه السّلام) ذکر شده است که در این مجال به شرح آن می پردازیم.

در حدیث ذیل حضرت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) به شرح حضور پر جلال و شوکت حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) و نزول ایشان در بهشت پرداخته اند:

«قال سُلَیْمَانُ بْنُ مُحَمَّدٍ بن أبی العطوس مُعَنْعَناً عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ سَمِعْتُ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ (ع) یَقُولُ:‏ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) ذَاتَ یَوْمٍ عَلَى فَاطِمَهَ (ع) وَ هِیَ حَزِینَهٌ فَقَالَ لَهَا مَا حُزْنُکِ یَا بُنَیَّهِ قَالَتْ یَا أَبَتِ ذَکَرْتُ الْمَحْشَرَ وَ وُقُوفَ النَّاسِ عُرَاهً یَوْمَ الْقِیَامَهِ قَالَ یَا بُنَیَّهِ إِنَّهُ لَیَوْمٌ عَظِیمٌ وَ لَکِنْ قَدْ أَخْبَرَنِی جَبْرَئِیلُ عَنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنَّهُ قَالَ أَوَّلُ مَنْ تَنْشَقُّ عَنْهُ الْأَرْضُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ أَنَا ثُمَّ أَبِی إِبْرَاهِیمُ ثُمَّ بَعْلُکِ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ(ع) ثُمَّ یَبْعَثُ اللَّهُ إِلَیْکِ جَبْرَئِیلَ فِی سَبْعِینَ أَلْفَ مَلَکٍ فَیَضْرِبُ عَلَى قَبْرِکِ سَبْعَ قِبَابٍ مِنْ نُورٍ ثُمَّ یَأْتِیکِ إِسْرَافِیلُ بِثَلَاثِ حُلَلِ مِنْ نُورٍ فَیَقِفُ عِنْدَ رَأْسِکِ فَیُنَادِینَکِ یَا فَاطِمَهُ بِنْتَ مُحَمَّدٍ قُومِی إِلَى مَحْشَرِکِ فَتَقُومِینَ آمِنَهً رَوْعَتَکِ مَسْتُورَهً عَوْرَتُکِ فَیُنَاوِلُکِ إِسْرَافِیلُ الْحُلَلَ فَتَلْبَسِینَهَا وَ یَأْتِیکِ زُوقَائِیلُ بِنَجِیبَهٍ مِنْ نُورٍ زِمَامُهَا مِنْ لُؤْلُؤٍ رَطْبٍ عَلَیْهَا مِحَفَّهٌ مِنْ ذَهَبٍ فَتَرْکَبِینَهَا وَ یَقُودُ زُوقَائِیلُ بِزِمَامِهَا وَ بَیْنَ یَدَیْکِ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ بِأَیْدِیهِمْ أَلْوِیَهُ التَّسْبِیحِ‏ فَإِذَا جَدَّ بِکِ السَّیْرُ اسْتَقْبَلَتْکِ سَبْعُونَ أَلْفَ حَوْرَاءَ یَسْتَبْشِرُونَ بِالنَّظَرِ إِلَیْکِ بِیَدِ کُلِّ وَاحِدَهٍ مِنْهُنَّ مِجْمَرَهٌ مِنْ نُورٍ یَسْطَعُ مِنْهَا رِیحُ الْعُودِ مِنْ غَیْرِ نَارٍ وَ عَلَیْهِنَّ أَکَالِیلُ الْجَوْهَرِ الْمُرَصَّعِ بِالزَّبَرْجَدِ الْأَخْضَرِ فَیَسِرْنَ عَنْ یَمِینِکِ فَإِذَا سِرْتَ مِثْلَ الَّذِی سِرْتَ مِنْ قَبْرِکِ إِلَى أَنْ لَقِینَکِ اسْتَقْبَلَتْکِ مَرْیَمُ بِنْتُ عِمْرَانَ فِی مِثْلِ مَنْ مَعَکِ مِنَ الْحُورِ فَتُسَلِّمُ عَلَیْکِ وَ تَسِیرُ هِیَ وَ مَنْ مَعَهَا عَنْ یَسَارِکِ ثُمَّ اسْتَقْبِلُکِ أُمُّکِ خَدِیجَهُ بِنْتُ خُوَیْلِدٍ أَوَّلُ الْمُؤْمِنَاتِ بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ مَعَهَا سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ بِأَیْدِیهِمْ أَلْوِیَهُ التَّکْبِیرِ فَإِذَا قَرُبْتِ مِنَ الْجَمْعِ اسْتَقْبَلَتْکِ حَوَّاءُ فِی سَبْعِینَ أَلْفَ حَوْرَاءَ وَ مَعَهَا آسِیَهُ بِنْتُ مُزَاحِمٍ فَتَسِیرُ هِیَ وَ مَنْ مَعَهَا مَعَکِ فَإِذَا تَوَسَّطْتِ الْجَمْعَ وَ ذَلِکِ أَنَّ اللَّهَ یَجْمَعُ الْخَلَائِقَ فِی صَعِیدٍ وَاحِدٍ فَیَسْتَوِی بِهِمُ الْأَقْدَامُ ثُمَّ یُنَادِی مُنَادٍ مِنْ تَحْتِ الْعَرْشِ یُسْمِعُ الْخَلَائِقَ غُضُّوا أَبْصَارَکُمْ حَتَّى تَجُوزَ فَاطِمَهُ الصِّدِّیقَهُ بِنْتُ مُحَمَّدٍ وَ مَنْ مَعَهَا فَلَا یَنْظُرُ إِلَیْکِ یَوْمَئِذٍ إِلَّا إِبْرَاهِیمُ خَلِیلُ الرَّحْمَنِ صَلَوَاتُ اللَّهِ وَ سَلَامُهُ عَلَیْهِ وَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ وَ یَطْلُبُ آدَمُ حَوَّاءَ فَیَرَاهَا مَعَ أُمِّکِ خَدِیجَهَ أَمَامَکِ ثُمَّ یُنْصَبُ لَکِ مِنْبَرٌ مِنَ النُّورِ فِیهِ سَبْعُ مَرَاقِیَ بَیْنَ الْمِرْقَاهِ إِلَى الْمِرْقَاهِ صُفُوفُ الْمَلَائِکَهِ بِأَیْدِیهِمْ أَلْوِیَهُ النُّورِ وَ یَصْطَفُّ الْحُورُ الْعِینُ عَنْ یَمِینِ الْمِنْبَرِ وَ عَنْ یَسَارِهِ وَ أَقْرَبُ النِّسَاءِ مَعَکِ عَنْ یَسَارِکِ حَوَّاءُ وَ آسِیَهُ فَإِذَا صِرْتِ فِی أَعْلَى الْمِنْبَرِ أَتَاکِ جَبْرَئِیلُ(ع) فَیَقُولُ لَکِ یَا فَاطِمَهُ سَلِی حَاجَتَکِ فَتَقُولِینَ یَا رَبِّ أَرِنِی الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ فَیَأْتِیَانِکِ وَ أَوْدَاجُ الْحُسَیْنِ تَشْخُبُ دَماً وَ هُوَ یَقُولُ یَا رَبِّ خُذْ لِیَ الْیَوْمَ حَقِّی مِمَّنْ ظَلَمَنِی فَیَغْضَبُ عِنْدَ ذَلِکِ الْجَلِیلُ وَ یَغْضَبُ لِغَضَبِهِ جَهَنَّمُ وَ الْمَلَائِکَهُ أَجْمَعُونَ فَتَزْفِرُ جَهَنَّمُ عِنْدَ ذَلِکِ زَفْرَهً ثُمَّ یَخْرُجُ فَوْجٌ مِنَ النَّارِ وَ یَلْتَقِطُ قَتَلَهَ الْحُسَیْنِ وَ أَبْنَاءَهُمْ وَ أَبْنَاءَ أَبْنَائِهِمْ وَ یَقُولُونَ یَا رَبِّ إِنَّا لَمْ نَحْضُرِ الْحُسَیْنَ فَیَقُولُ اللَّهُ لِزَبَانِیَهِ جَهَنَّمَ خُذُوهُمْ بِسِیمَاهُمْ بِزُرْقَهِ الْأَعْیُنِ وَ سَوَادِ الْوُجُوهِ خُذُوا بِنَوَاصِیهِمْ فَأَلْقُوهُمْ‏ «فِی الدَّرْکِ الْأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ» فَإِنَّهُمْ کَانُوا أَشَدَّ عَلَى أَوْلِیَاءِ الْحُسَیْنِ مِنْ آبَائِهِمُ الَّذِینَ حَارَبُوا الْحُسَیْنَ فَقَتَلُوهُ ثُمَّ یَقُولُ جَبْرَئِیلُ(ع) یَا فَاطِمَهُ سَلِی حَاجَتَکِ فَتَقُولِینَ یَا رَبِّ شِیعَتِی فَیَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ فَتَقُولِینَ یَا رَبِّ شِیعَهُ وُلْدِی فَیَقُولُ اللَّهُ قَدْ غَفَرْتُ لَهُمْ فَتَقُولِینَ یَا رَبِّ شِیعَهُ شِیعَتِی فَیَقُولُ اللَّهُ انْطَلِقِی فَمَنِ اعْتَصَمَ بِکِ فَهُوَ مَعَکِ فِی الْجَنَّهِ فَعِنْدَ ذَلِکِ یَوَدُّ الْخَلَائِقُ أَنَّهُمْ‏ کَانُوا فَاطِمِیِّینَ فَتَسِیرِینَ وَ مَعَکِ شِیعَتُکِ وَ شِیعَهُ وُلْدِکِ وَ شِیعَهُ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ آمِنَهً رَوْعَاتِهِمْ مَسْتُورَهً عَوْرَاتُهُمْ قَدْ ذَهَبَتْ عَنْهُمُ الشَّدَائِدُ وَ سَهُلَتْ لَهُمُ الْمَوَارِدُ یَخَافُ النَّاسُ وَ هُمْ لَا یَخَافُونَ وَ یَظْمَأُ النَّاسُ وَ هُمْ لَا یَظْمَئُونَ فَإِذَا بَلَغْتِ بَابَ الْجَنَّهِ تَلَقَّتْکِ اثْنَتَا عَشْرَهَ أَلْفَ حَوْرَاءَ لَمْ یَلْتَقِینَ أَحَداً قَبْلَکِ وَ لَا یَتَلَقَّیْنَ أَحَداً کَانَ بَعْدَکِ بِأَیْدِیهِمْ حِرَابٌ مِنْ نُورٍ عَلَى نَجَائِبَ مِنْ نُورٍ رَحَائِلُهَا مِنَ الذَّهَبِ الْأَصْفَرِ وَ الْیَاقُوتِ أَزِمَّتُهَا مِنْ لُؤْلُؤٍ رَطْبٍ عَلَى کُلِّ نَجِیبٍ نُمْرُقَهٌ مِنْ سُنْدُسٍ مَنْضُودٍ فَإِذَا دَخَلْتِ الْجَنَّهَ تُبَاشِرُ بِکِ أَهْلُهَا وَ وُضِعَ لِشِیعَتِکِ مَوَائِدُ مِنْ جَوْهَرٍ عَلَى أَعْمِدَهٍ مِنْ نُورٍ فَیَأْکُلُونَ مِنْهَا وَ النَّاسُ فِی الْحِسَابِ‏ «وَ هُمْ فِی مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ‏» وَ إِذَا اسْتَقَرَّ أَوْلِیَاءُ اللَّهِ فِی الْجَنَّهِ زَارَکِ آدَمُ وَ مَنْ دُونَهُ مِنَ النَّبِیِّینَ وَ إِنَّ فِی بُطْنَانِ الْفِرْدَوْسِ لُؤْلُؤَتَانِ [لُؤْلُؤَتَیْنِ‏] مِنْ عِرْقٍ وَاحِدٍ لُؤْلُؤَهً بَیْضَاءَ وَ لُؤْلُؤَهً صَفْرَاءَ فِیهِمَا قُصُورٌ وَ دُورٌ فِی کُلِّ وَاحِدَهٍ سَبْعُونَ أَلْفَ دَارٍ فَالْبَیْضَاءُ مَنَازِلُ لَنَا وَ لِشِیعَتِنَا وَ الصَّفْرَاءُ مَنَازِلُ لِإِبْرَاهِیمَ وَ آلِ إِبْرَاهِیمَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ أَجْمَعِینَ قَالَتْ یَا أَبَتِ فَمَا کُنْتُ أُحِبُّ أَنْ أَرَى یَوْمَکِ وَ لَا أَبْقَى بَعْدَکِ قَالَ یَا بنیه لَقَدْ أَخْبَرَنِی جَبْرَئِیلُ عَنِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَنَّکِ أَوَّلُ مَنْ یلْحَقُنِی مِنْ أَهْلِ بَیْتِی فَالْوَیْلُ کُلُّهُ لِمَنْ ظَلَمَکِ وَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ لِمَنْ نَصَرَکِ قَالَ عَطَاءٌ کَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ إِذَا ذَکَرَ هَذَا الْحَدِیثَ تَلَا هَذِهِ الْآیَهَ وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّیَّتُهُمْ بِإِیمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَیْ‏ءٍ کُلُّ امْرِئٍ بِما کَسَبَ رَهِینٌ.»‏(۱)

از سلیمان بن محمد بن ابی العطوس بدون ذکر سلسله روات از حضرت امیرالمومنین(علیه السّلام) روایت شده است که فرمودند: روزى پیامبر گرامى اسلام (صلی الله علیه و آله) نزد حضرت زهرا(سلام الله علیها) رفت و آن بانو را محزون یافت. به حضرت فاطمه(سلام الله علیها) فرمودند: دختر عزیزم، سبب غم و اندوه تو چیست؟ حضرت فاطمه(سلام الله علیها) گفت: روز محشر و برهنگى مردم به خاطرم آمد. رسول خدا(صلی الله علیه و آله) فرمودند: آرى آن روز روز بسیار بزرگى است. ولى جبرئیل از طرف خداوند رئوف به من خبر داد: هنگامى که در آن روز زمین شکافته شود، اوّل کسى که از زمین خارج شود من هستم، بعد از من ابراهیم خلیل، بعد از او شوهر تو على بن ابى طالب، آنگاه خداوند مهربان جبرئیل را با هفتاد هزار ملک نزد قبر تو خواهد فرستاد، بر قبر تو هفت قبه نور نصب خواهد شد، اسرافیل سه حله نور براى تو مى ‏آورد و نزد سر تو توقف مى‏ کند و صدا مى ‏زند: «اى دختر حضرت محمّد، به صحراى محشر بیا. تو در حالى از قبر بیرون مى ‏آیى که بدنت پوشیده باشد و از خوف آن روز در امان خواهى بود.» اسرافیل آن حله ‏ها را به تو مى‏ دهد و تو آنها را مى ‏پوشى، آنگاه ملکى که او را زوقائیل مى ‏گویند ناقه ‏اى براى تو مى‏ آورد که مهار آن از مروارید و کجاوه‏ اى از طلا بر پشت آن نصب شده باشد. تو بر آن ناقه سوار مى ‏شوى و زوقائیل در حالى که در پیش تو هفتاد هزار ملک باشد و علمهاى تسبیح در دست خواهند داشت مهار آن را خواهد کشید. هنگامى که حرکت کنى تعداد هفتاد هزار ملک به استقبال تو مى‏ آیند و از نظر کردن به تو خوشحال مى ‏شوند، هر یک از آنان آتشدانی از نور بدون آتش در کف دارند که عود از آن ساطع مى ‏شود، هر یک از ایشان تاجى مرصّع از زبرجد بر سر خواهد داشت، آنان در طرف راست تو خواهند بود و چون مقدارى از راه را طى کنى، مریم بنت عمران با هفتاد هزار حوریه به استقبال تو مى ‏آیند و بر تو سلام مى ‏کنند و در طرف چپ تو خواهند بود.

آنگاه مادرت خدیجه دختر خویلد که در میان زنان عالم اوّل کسى است که به خداوند و رسول ایمان آورده است، با هفتاد هزار ملک که علمهاى تکبیر در دست دارند به استقبال تو مى‏ آیند. پس از آنکه نزدیک محشر رسیدى، حوّا با هفتاد هزار ملک و آسیه زن فرعون به استقبال تو خواهند آمد و با تو حرکت مى ‏نمایند. هنگامى که وارد صحراى محشر شوى منادى از زیر عرش ندایى مى ‏کند که خلایق عموما مى ‏شنوند و مى ‏گوید: چشمان خود را ببندید تا فاطمه دختر محمّد (صلی الله علیه و آله) و این زنان مطهّره که با او مى ‏باشند عبور نمایند. در آن روز غیر از ابراهیم و شوهرت على بن ابى طالب کسى به تو نظر نخواهد کرد. سپس آدم حوّا را طلب مى ‏کند و با مادرت خدیجه نزد تو مى‏ آیند.

آنگاه منبرى از نور براى تو نصب مى‏ شود که هفت پایه داشته باشد، در میان هر پایه تا پایه دیگرى صفهایى از ملائکه ایستاده‏ اند، علمهایى از نور در دست خواهند داشت.

حوریه‏ ها در طرف چپ و راست منبر تو صف مى ‏کشند. نزدیکترین زنان از طرف چپ به تو حوا و آسیه خواهند بود. هنگامى که بر فراز منبر روى، جبرئیل از طرف خداوند سبحان نزد تو مى ‏آید و مى ‏گوید: اى فاطمه، حاجت خویشتن را بخواه. تو خواهى گفت: پروردگارا، حسن و حسینم را به من نشان بده. حسنین در حالى نزد تو مى‏ آیند که خون از رگهاى گردن حسین فرو مى ‏ریزد.

حسین مى ‏گوید: بار خدایا، امروز حق مرا از آن افرادى که به من ظلم و ستم کردند بگیر.

در همین زمان است که دریاى غضب حضرت پروردگار به جوش مى ‏آید، براى غضب خداوند است که ملائکه و جهنّم نیز به خروش مى ‏آیند. جهنّم نعره مى ‏زند و زبانه مى ‏کشد و به صحراى محشر مى ‏آید. آنگاه قاتلین حسین را با فرزندان و فرزندان فرزندان آنان مى ‏رباید. ایشان مى ‏گویند: «پروردگارا، ما که در زمان قتل حسین خلق نشده بودیم. خداوند قهار به زبانه آتش دستور مى ‏دهد: این گونه افراد را که چشمشان کبود و صورتشان سیاه است بگیرید. موهاى جلوى سر ایشان را بگیرید و بکشید و به صورت در طبقات پایین جهنّم بیفکنید زیرا سختگیرى ایشان بر دوستان حسین از جنگیدن پدرانشان با خود حسین شدیدتر بوده است.

پس از این جریان جبرئیل به تو مى‏ گوید: حاجت خود را بخواه تو مى ‏گویى: «پروردگارا، من شیعیان خود را مى‏ خواهم. خداوند رئوف مى‏ فرماید: من گناه آنان را آمرزیدم. تو مى‏ گویى: بار خدایا، من شیعیان خود و دوستان ایشان را مى ‏خواهم.

خداوند سبحان مى‏ فرماید: برو هر کدام از آنان را که دست به دامن تو شود، او را وارد بهشت کن. در آن روز عموم خلایق آرزو مى‏ کنند: کاش از شیعیان و دوستان فاطمه بودند. آنگاه تو با شیعیان و دوستان و فرزندان خویشتن و شیعیان على در حالى حرکت مى ‏کنید که خوف و بیم آنان برطرف شده باشد، عورتهاى ایشان پوشیده شده باشد، سختیهاى قیامت‏ بر ایشان آسان مى ‏شود و از هول و ترسهاى قیامت به آسانى خواهند گذشت، در آن روز مردم عموما دچار ترس مى‏ شوند ولى ایشان نمى ‏ترسند، مردم عموما در آن روز تشنه هستند ولى ایشان سیراب خواهند بود.

آن زمان که نزدیک درب بهشت مى رسى تعداد دوازده هزار حوریه به استقبال تو مى ‏شتابند، آن حوریه ‏ها قبل از تو از کسى استقبال ننموده ‏اند: ظرفهایى از نور در دست دارند و بر ناقه ‏هایى از نور سوارند که جهاز آنها از طلاى زرد و یاقوت خواهد بود. مهار آنها از مروارید تازه، رکاب آنها از زبرجد سبز، در میان جهاز هر ناقه ‏اى یک بالش از سندس و استبرق بهشتى مى ‏باشد.

و چون وارد بهشت شوى عموم اهل بهشت مسرور و خوشحال مى‏ شوند و به یکدیگر بشارت مى ‏دهند.

براى شیعیان تو خانه ‏هایى از جواهر الوان بر فراز ستونهایى از نور نصب مى ‏نمایند، آنان در آن هنگامه ‏اى که مردم مشغول حساب«و در آنچه دلشان بخواهد، جاودانه متنعّم هستند.(سوره مبارکه انبیاء، آیه ۱۰۲)» عموم پیامبران از آدم تا خاتم به زیارت تو مى ‏آیند. دو مروارید هست که از یک رشته به وجود آمده ‏اند، یکى از آنها سفید و دیگرى زرد رنگ است، در هر یک از آنها هفتاد هزار قصر و در هر قصرى هفتاد هزار خانه مى ‏باشد. آن قصرهاى سفید منزل ما و شیعیان ما خواهند بود، قصرهاى زرد منزل ابراهیم و آل ابراهیم است.

حضرت فاطمه (علیها السّلام) گفتند: پدر جان، من نمى‏ توانم مرگ تو را ببینم و بعد از تو زنده بمانم.

حضرت پیامبر اکرم (صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم) فرمودند: جبرئیل از طرف خداوند رئوف به من خبر داده است اوّل کسى که از اهل بیت من به من ملحق مى ‏شود تو خواهى بود. واى بر آن کسى که در حق تو ظلم کند. رستگارى از آن شخصى است که تو را یارى نماید. عطا گفت هنگامی که ابن عباس این حدیث را بیان کرد این آیه را تلاوت کرد: «کسانى که خود ایمان آوردند و فرزندانشان در ایمان، پیرویشان کردند. فرزندانشان را به آنها ملحق مى‏کنیم و از پاداش عملشان هیچ نمى‏کاهیم که هر کسى در گرو کار خویشتن است.(سوره مبارکه طور، آیه ۲۱)»(۲)

در تفسیر فرات کوفی به طور خلاصه با مضامینی مشابه حدیث بالا از قول ابن عباس اشاره شده است:

تفسیر فرات بن إبراهیم أَبُو الْقَاسِمِ الْعَلَوِیُّ الْحَسَنِیُّ مُعَنْعَناً عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ‏: إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ نَادَى مُنَادٍ یَا مَعْشَرَ الْخَلَائِقِ غُضُّوا أَبْصَارَکُمْ حَتَّى تَمُرَّ فَاطِمَهُ بِنْتُ مُحَمَّدٍ (ص) فَتَکُونُ أَوَّلَ مَنْ تُکْسَى وَ یَسْتَقْبِلُهَا مِنَ الْفِرْدَوْسِ اثْنَتَا عَشْرَهَ أَلْفَ حَوْرَاءَ لَمْ یَسْتَقْبِلُوا أَحَداً قَبْلَهَا وَ لَا أَحَداً بَعْدَهَا عَلَى نَجَائِبَ مِنْ یَاقُوتٍ أَجْنِحَتُهَا وَ أَزِمَّتُهَا اللُّؤْلُؤُ عَلَیْهَا رَحَائِلُ مِنْ دُرٍّ عَلَى کُلِّ رِحَالَهٍ مِنْهَا نُمْرُقَهٌ مِنْ سُنْدُسٍ وَ رَکَائِبُهَا زَبَرْجَدٌ فَیَجُوزُونَ بِهَا الصِّرَاطَ حَتَّى ینتهون [یَنْتَهُوا] بِهَا إِلَى الْفِرْدَوْسِ فَیَتَبَاشَرُ بِهَا أَهْلُ الْجِنَانِ وَ فِی بُطْنَانِ الْفِرْدَوْسِ قُصُورٌ بِیضٌ وَ قُصُورٌ صُفْرٌ مِنْ لُؤْلُؤَهٍ مِنْ غَرْزٍ وَاحِدٍ وَ إِنَّ فِی الْقُصُورِ الْبِیضِ لَسَبْعِینَ أَلْفَ دَارٍ مَنَازِلُ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ وَ إِنَّ فِی الْقُصُورِ الصُّفْرِ لَسَبْعِینَ أَلْفَ دَارٍ مَسَاکِنُ إِبْرَاهِیمَ وَ آلِهِ (ع) فَتَجْلِسُ عَلَى کُرْسِیٍّ مِنْ نُورٍ فَیَجْلِسُونَ‏ حَوْلَهَا وَ یُبْعَثُ إِلَیْهَا مَلَکٌ لَمْ یُبْعَثْ إِلَى أَحَدٍ قَبْلَهَا وَ لَا یُبْعَثُ إِلَى أَحَدٍ بَعْدَهَا فَیَقُولُ إِنَّ رَبَّکِ یُقْرِئُکِ السَّلَامَ وَ یَقُولُ سَلِینِی أُعْطِکِ فَتَقُولُ قَدْ أَتَمَّ عَلَیَّ نِعْمَتَهُ وَ هَنَّأَنِی کَرَامَتَهُ وَ أَبَاحَنِی جَنَّتَهُ أَسْأَلُهُ وُلْدِی وَ ذُرِّیَّتِی وَ مَنْ وَدَّهُمْ فَیُعْطِیهَا اللَّهُ ذُرِّیَّتَهَا وَ وُلْدَهَا وَ مَنْ وَدَّهُمْ لَهَا وَ حَفِظَهُمْ فِیهَا فَیَقُولُ‏ «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ‏» وَ أَقَرَّ بِعَیْنِی قَالَ جَعْفَرٌ کَانَ أَبِی یَقُولُ کَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ إِذَا ذَکَرَ هَذَا الْحَدِیثَ تَلَا هَذِهِ الْآیَهَ «وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّیَّتُهُمْ بِإِیمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ»‏(۳)

فرات بن ابراهیم کوفى در تفسیرش از ابن عبّاس روایت کرده است: زمانى که روز قیامت به پا شود، منادى ندا مى‏ کند: اى مردم، چشمان خود را ببندید تا فاطمه دختر محمّد (صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم) عبور کند، حضرت فاطمه(سلام الله علیها) اوّلین کسى است که دوازده هزار حوریه از فردوس او را استقبال خواهند کرد. آنان احدى را قبل از حضرت فاطمه(سلام الله علیها) و بعد از آن بانو استقبال نکرده است و نخواهند کرد. آن حوریها بر ناقه ‏هایى سوار هستند که بالهاى آن از یاقوت، مهار آنها از لؤلؤ و رحلهایى از درّ بر پشت آنهاست که بر هر یک از آنها بالشى از سندش قرار دارد و رکابهاى آنها زبرجد است. آنان از صراط مى ‏گذرند تا حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) را وارد فردوس مى ‏نمایند و اهل بهشت با آن بانو ملاقات خواهند کرد.

در وسط فردوس قصرهاى سفید و زردى است از لؤلؤ که در یک محل مى ‏باشد. در آن قصرهاى سفید هفتاد هزار خانه است که منزل حضرت محمّد و آل طاهر آن بزرگوار است.

در آن قصرهاى زرد هفتاد هزار خانه است که مسکن حضرت ابراهیم و آل آن حضرت (علیهم السّلام) خواهد بود.

حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) بالاى مسندى از نور مى ‏نشیند و ایشان در اطرافش مى‏ نشینند. آنگاه ملکى نزد آن بانو فرستاده مى ‏شود که قبل از آن حضرت و بعد از او نزد کسى‏ فرستاده نشده است و نخواهد شد.

ملک به حضرت فاطمه (سلام الله علیها) می ‌گوید: پروردگارت به تو سلام می‌ رساند و می ‌فرماید هرچه را که می‌ خواهی از من بخواه تا به تو عطا کنم. حضرت می ‌گوید: خداوند نعمتش را بر من تمام کرده و کرامتش را به من ارزانی داشته و بهشت را برایم در نظر گرفته است. اینک از خدا می خواهم که فرزندانم و نسل آنان و دوستداران فرزندانم را به من ببخشد. خدا نیز چنین می کند و‌ فرزندان و‌ ذریه اش را به او واگذار می کند.

سپس آن بانوى معظّمه مى ‏گوید: سپاس آن خداوندى را که غم و اندوه مرا برطرف و چشم مرا روشن کرد.

راوى مى ‏گوید: هر گاه ابن عبّاس این حدیث را نقل مى ‏کرد این آیه را تلاوت مى ‏نمود:«کسانى که خود ایمان آوردند و فرزندانشان در ایمان، پیرویشان کردند. (سوره مبارکه طور، آیه ۲۱)» (۴)

حضرت امام محمد باقر(علیه السّلام) شأن و منزلت حضرت زهرای اطهر(سلام الله علیها) را در صحرای محشر بدین گونه از قول رسول الله (صلی الله علیه و آله) بیان فرموده اند:

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِیمَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ جَرِیرٍ الطَّبَرِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنُ بْنُ عَبْدِ الْوَاحِدِ الْخَزَّازُ قَالَ حَدَّثَنِی إِسْمَاعِیلُ بْنُ عَلِیٍّ السِّنْدِیُّ عَنْ مَنِیعِ بْنِ الْحَجَّاجِ عَنْ عِیسَى بْنِ مُوسَى عَنْ جَعْفَرٍ الْأَحْمَرِ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ الْبَاقِرِ(ع) قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِیَّ یَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص): إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ تُقْبِلُ ابْنَتِی فَاطِمَهُ عَلَى نَاقَهٍ مِنْ نُوقِ الْجَنَّهِ مُدَبَّجَهَ الْجَنْبَیْنِ خَطْمُهَا مِنْ لُؤْلُؤٍ رَطْبٍ قَوَائِمُهَا مِنَ الزُّمُرُّدِ الْأَخْضَرِ ذَنَبُهَا مِنَ الْمِسْکِ الْأَذْفَرِ عَیْنَاهَا یَاقُوتَتَانِ حَمْرَاوَانِ عَلَیْهَا قُبَّهٌ مِنْ نُورٍ یُرَى ظَاهِرُهَا مِنْ بَاطِنِهَا وَ بَاطِنُهَا مِنْ ظَاهِرِهَا دَاخِلُهَا عَفْوُ اللَّهِ وَ خَارِجُهَا رَحْمَهُ اللَّهِ عَلَى رَأْسِهَا تَاجٌ مِنْ نُورٍ لِلتَّاجِ سَبْعُونَ رُکْناً کُلُّ رُکْنٍ مُرَصَّعٌ بِالدُّرِّ وَ الْیَاقُوتِ یُضِی‏ءُ کَمَا یُضِی‏ءُ الْکَوْکَبُ الدُّرِّیُّ فِی أُفُقِ السَّمَاءِ وَ عَنْ یَمِینِهَا سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ وَ عَنْ شِمَالِهَا سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ وَ جَبْرَئِیلُ آخِذٌ بِخِطَامِ النَّاقَهِ یُنَادِی بِأَعْلَى صَوْتِهِ غُضُّوا أَبْصَارَکُمْ حَتَّى تَجُوزَ فَاطِمَهُ بِنْتُ مُحَمَّدٍ(ص) فَلَا یَبْقَى یَوْمَئِذٍ نَبِیٌّ وَ لَا رَسُولٌ وَ لَا صِدِّیقٌ وَ لَا شَهِیدٌ إِلَّا غَضُّوا أَبْصَارَهُمْ حَتَّى تَجُوزَ فَاطِمَهُ فَتَسِیرُ حَتَّى تُحَاذِیَ عَرْشَ رَبِّهَا جَلَّ جَلَالُهُ فَتَزُجُّ بِنَفْسِهَا عَنْ نَاقَتِهَا وَ تَقُولُ إِلَهِی وَ سَیِّدِی احْکُمْ بَیْنِی وَ بَیْنَ مَنْ ظَلَمَنِی اللَّهُمَّ احْکُمْ بَیْنِی وَ بَیْنَ مَنْ قَتَلَ وُلْدِی فَإِذَا النِّدَاءُ مِنْ قِبَلِ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ یَا حَبِیبَتِی وَ ابْنَهَ حَبِیبِی سَلِینِی تُعْطَیْ وَ اشْفَعِی تُشَفَّعِی فَوَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی لَا جَازَنِی ظُلْمُ ظَالِمٍ فَتَقُولُ إِلَهِی وَ سَیِّدِی ذُرِّیَّتِی وَ شِیعَتِی وَ شِیعَهَ ذُرِّیَّتِی وَ مُحِبِّیَّ وَ مُحِبِّی ذُرِّیَّتِی فَإِذَا النِّدَاءُ مِنْ قِبَلِ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ أَیْنَ ذُرِّیَّهُ فَاطِمَهَ وَ شِیعَتُهَا وَ مُحِبُّوهَا وَ مُحِبُّو ذُرِّیَّتِهَا فَیُقْبِلُونَ وَ قَدْ أَحَاطَ بِهِمْ مَلَائِکَهُ الرَّحْمَهِ فَتَقْدُمُهُمْ فَاطِمَهُ(ع) حَتَّى تُدْخِلَهُمُ الْجَنَّهَ.(۵)

امام پنجم ابو جعفر محمد بن على باقر(علیه السّلام) فرمودند از جابر بن عبد اللَّه انصارى شنیدم که می گفت که‏ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمودند: چون روز قیامت شود دخترم فاطمه بر ناقه‏ اى از ناقه‏ هاى بهشت به محشر رو کند که ناقه دو‌ پهلویش زینت شده و مهار آن از لولؤئی است که از درخشندگی گویی تر و تازه است و چهارپایش از زمرد سبز و دمش از مشک اذفر و دو چشمش از یاقوت سرخ است بر پشت آن قبه ‏ای از نور است که برونش از درونش دیده شود و درونش از برونش. درون آن گذشت خداست و برونش رحمت خدا بر سر آن مخدره تاجى است از نور که آن تاج هفتاد رکن دارد و هر رکنى مرصع به دُرّ و یاقوت است بدرخشد چنانچه اختر فروزان در افق آسمان بدرخشد و بر سمت راستش هفتاد هزار فرشته باشد و بر چپش هفتاد هزار فرشته و جبرئیل مهار آن ناقه را بگیرد و به بانگ بلند فریاد بکشد: «دیده بر هم نهید تا فاطمه دختر محمد(صلی الله علیه و آله) بگذرد.» در آن روز پیغمبر و رسول و نه صدیق و شهیدى نماند جز آنکه همه دیده بر هم نهند تا حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) بگذرد و خود را برابر عرش پروردگارش جلّ جلاله رساند و از ناقه به زیر اندازد و گوید معبودا سیدا حکم کن میان من و هر که به من ستم کرده است، خدایا حکم کن میان من و هر کس که فرزندانم را کشته به ناگاه پاسخى از طرف خداى جل جلاله در رسد که اى حبیبم و زاده حبیبم از من بخواه تا عطا شوى و شفاعت کن تا پذیرفته گردد به عزت و جلالم سوگند که ستم ستمگر را کیفر دهم. حضرت(سلام الله علیها) می فرماید: معبودم سیدم ذرّیه و شیعیان و شیعیان ذرّیه‏ ام و دوستانم و دوستان ذرّیه‏ ام را دریاب از طرف خداى جل جلاله ندا رسد کجایند ذرّیه فاطمه و شیعیان و دوستان او و دوستان ذرارى او و آنان در میان فرشتگان رحمت پیش آیند و فاطمه رهبر آنها گردد تا آنها را وارد بهشت کنند.(۶)

حضرت امام علی بن موسی الرضا(علیه السّلام) از قول جد بزرگوارشان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) جلال و شوکت سرور بانوان عالم حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) در روز محشر چنین بیان فرموده اند:

حَدَّثَنَا أَبُو الْحَسَنِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیِّ بْنِ الشَّاهِ الْفَقِیهُ الْمَرْوَزِیُ‏ بِمَرْوَرُودَ فِی‏ دَارِهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو بَکْرِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ النَّیْسَابُورِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْقَاسِمِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَامِرِ بْنِ سُلَیْمَانَ الطَّائِیُ‏ بِالْبَصْرَهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِی فِی سَنَهِ سِتِّینَ وَ مِائَتَیْنِ قَالَ حَدَّثَنِی عَلِیُّ بْنُ مُوسَى الرِّضَا (ع) سَنَهَ أَرْبَعٍ وَ تِسْعِینَ وَ مِائَهٍ وَ حَدَّثَنَا أَبُو مَنْصُورٍ أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِیمَ بْنِ بَکْرٍ الْخُورِیُّ بِنَیْسَابُورَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ إِبْرَاهِیمُ بْنُ هَارُونَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْخُورِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ زِیَادٍ الْفَقِیهُ الْخُورِیُّ بِنَیْسَابُورَ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْهَرَوِیُّ الشَّیْبَانِیُّ عَنِ الرِّضَا عَلِیِّ بْنِ مُوسَى(ع) وَ حَدَّثَنِی أَبُو عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأُشْنَانِیُّ الرَّازِیُّ الْعَدْلُ بِبَلْخٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَهْرَوَیْهِ الْقَزْوِینِیُّ عَنْ دَاوُدَ بْنِ سُلَیْمَانَ الْفَرَّاءِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا (ع) قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ(ع) قَالَ حدثنی [حَدَّثَتْنِی‏] أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَیْسٍ قَالَتْ حَدَّثَتْنِی فَاطِمَهُ (ع)‏ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص‏): تُحْشَرُ ابْنَتِی فَاطِمَهُ وَ عَلَیْهَا حُلَّهُ الْکَرَامَهِ وَ قَدْ عُجِنَتْ بِمَاءِ الْحَیَوَانِ فَیَنْظُرُ إِلَیْهَا الْخَلَائِقُ فَیَتَعَجَّبُونَ مِنْهَا ثُمَّ تُکْسَى أَیْضاً مِنْ حُلَلِ الْجَنَّهِ أَلْفَ حُلَّهٍ مَکْتُوبٌ عَلَى کُلِّ حُلَّهٍ بِخَطٍّ أَخْضَرَ أَدْخِلُوا بِنْتَ مُحَمَّدٍ الْجَنَّهَ عَلَى أَحْسَنِ صُورَهٍ وَ أَحْسَنِ کَرَامَهٍ وَ أَحْسَنِ مَنْظَرٍ فَتُزَفُّ إِلَى الْجَنَّهِ کَمَا تُزَفُّ الْعَرُوسُ فَیُوَکَّلُ بِهَا سَبْعُونَ أَلْفَ جَارِیَهٍ.(۷)

ابوالحسن محمد بن علی بن شاه با اسنادی از حضرت امام علی بن موسی الرضا(علیه السّلام) ایشان به نقل از حضرت فاطمه (سلام الله علیها) و حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) فرمودند: دخترم فاطمه محشور گردد در حالى که حلّه کرامت که به آب حیات سرشته شده در بر دارد و تمام خلایق به آن نظر کنند و از آن تعجّب نمایند سپس از حلّه‏ هاى بهشتى هزار حلّه که بر هر یک با خطّ سبز نوشته شده است: «دختر محمّد را به بهشت برید و داخل گردانید با کمال شکوه و بهترین صورت و حسن منظر» پس هفتاد هزار کنیز موکّل او گردند و او را به سوى‏ بهشت بدرقه کنند مانند یک عروس.(۸)

در مناقب آل أبی طالب (علیهم السلام) ابن شهرآشوب شوکت و جلال حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) در روز محشر چنین ذکر شده است:

السَّمَعْانِیُّ فِی الرِّسَالَهِ الْقَوَامِیَّهِ وَ الزَّعْفَرَانِیُّ فِی فَضَائِلِ الصَّحَابَهِ وَ الْأُشْنُهِیُّ فِی اعْتِقَادِ أَهْلِ السُّنَّهِ وَ الْعُکْبَرِیُّ فِی الْإِبَانَهِ وَ أَحْمَدُ فِی الْفَضَائِلِ وَ ابْنُ الْمُؤَذِّنِ فِی الْأَرْبَعِینِ بِأَسَانِیدِهِمْ عَنِ الشَّعْبِیِّ عَنْ أَبِی جُحَیْفَهَ وَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَ الْأَصْبَغِ عَنْ أَبِی أَیُّوبَ وَ قَدْ رَوَى حَفْصُ بْنُ غِیَاثٍ عَنِ الْقَزْوِینِیِّ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ أَبِی هُرَیْرَهَ کُلِّهِمْ عَنِ النَّبِیِّ (ص) قَالَ:‏ إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ وَ وَقَفَ الْخَلَائِقُ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ تَعَالَى نَادَى مُنَادٍ مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ أَیُّهَا النَّاسُ غُضُّوا أَبْصَارَکُمْ وَ نَکِّسُوا مِنْ رُءُوسِکُمْ فَإِنَّ فَاطِمَهَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ تَجُوزُ عَلَى الصِّرَاطِ وَ فِی حَدِیثِ أَبِی أَیُّوبَ‏ فَیَمُرُّ مَعَهَا سَبْعُونَ جَارِیَهً مِنَ الْحُورِ الْعِینِ کَالْبَرْقِ اللَّامِعِ‏.(۹)

سمعانی در رساله قوامیه و زعفرانی در فضائل الصحابه و اشنهی در اعتقاد اهل السنه و عکبری در الابانه و احمد در فضایل و ابن موذن در الاربعین با اسنادهایشان از شعبی از ابوجُحیفه و از ابن عباس و الاصبع از ابو ایوب نقل کرده است و روایت کرد حفض بن غیاث از قزوینی از عطاء از ابوهریره همگی از پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) نقل کرده اند که فرمودند: هنگامی که روز قیامت شود خلایق در محضر پروردگار بایستند. منادی از پشت حجابی ندا دهد: ای مردم چشمهایتان را ببندید و سرهایتان را به زیر افکنید تا فاطمه دختر محمد(صلی الله علیه و آله) از صراط عبور نماید. و در حدیث ابو ایوب آمده است: و با ایشان هفتاد حوریه از حورالعین مانند برق درخشان می گذرند.

در حدیثی دیگر در مناقب آل أبی طالب (علیهم السلام) ابن شهرآشوب آمده است:

وَ رَوَى أَهْلُ الْبَیْتِ (علیهم السلام) أَنَّ النَّبِیَّّ (صلی الله علیه و آله) قَالَ:‏ إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ تُقْبِلُ ابْنَتِی فَاطِمَهُ عَلَى نَاقَهٍ مِنْ نُوقِ الْجَنَّهِ مُدْلَجَهَ الْجَنْبَیْنِ‏ خِطَامُهَا مِنْ لُؤْلُؤٍ رَطْبٍ قَوَائِمُهَا مِنَ الزُّمُرُّدِ الْأَخْضَرِ ذَنَبُهَا مِنَ الْمِسْکِ الْأَذْفَرِ عَیْنَاهُ یَاقُوتَتَانِ حَمْرَاوَانِ عَلَیْهَا قُبَّهٌ مِنْ نُورٍ یُرَى ظَاهِرُهَا مِنْ بَاطِنِهَا وَ بَاطِنُهَا مِنْ ظَاهِرِهَا دَاخِلُهَا عَفْوُ اللَّهِ وَ خَارِجُهَا رَحْمَهُ اللَّهِ عَلَى رَأْسِهَا تَاجٌ مِنْ نُورٍ لِلتَّاجِ سَبْعُونَ رُکْناً کُلُّ رُکْنٍ مُرَصَّعٌ بِالدُّرِّ وَ الْیَاقُوتِ یُضِی‏ءُ کَمَا یُضِی‏ءُ الْکَوْکَبُ الدُّرِّیُّ فِی أُفُقِ السَّمَاءِ وَ عَنْ یَمِینِهَا سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ وَ عَنْ‏ شِمَالِهَا سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ وَ جَبْرَئِیلُ آخِذٌ بِخِطَامٍ النَّاقَهِ یُنَادِی بِأَعْلَى صَوْتِهِ غُضُّوا أَبْصَارَکُمْ حَتَّى تَجُوزَ فَاطِمَهُ قَالَ فَتَسِیرُ حَتَّى تُحَاذِیَ عَرْشَ رَبِّهَا الْخَبَر.(۱۰)

از اهل بیت(علیهم السّلام) روایت شده است که حضرت نبی اکرم(صلی الله علیه و آله) فرمودند: هنگامی که روز قیامت شود دخترم فاطمه به محشر وارد می شود بر  ناقه ای از ناقه های بهشتی که دو‌پهلویش زینت شده و مهار آن از لولؤئی است که از درخشندگی گویی تر و تازه است و چهارپایش از زمرد سبز و دمش از مشک اذفر و دو چشمش از یاقوت سرخ است بر پشت آن قبه ‏ای از نور است که برونش از درونش دیده شود و درونش از برونش. درون آن گذشت خداست و برونش رحمت خدا بر سر آن مخدره تاجى است از نور که آن تاج هفتاد رکن دارد و هر رکنى مرصع به دُرّ و یاقوت است بدرخشد چنانچه اختر فروزان در افق آسمان بدرخشد و بر سمت راستش هفتاد هزار فرشته و بر چپش هفتاد هزار فرشته باشد و جبرئیل مهار آن ناقه را بگیرد و به بانگ بلند فریاد بکشد: «دیده بر هم نهید تا فاطمه دختر محمد بگذرد.» در آن روز پیغمبر و رسول و نه صدیق و شهیدى نماند جز آنکه همه دیده بر هم نهند تا حضرت مگر اینکه دیدگان خویشتن را می‌بندد تا اینکه حضرت زهراء سلام الله علیها از صحرای محشر عبور نماید.

درباره این واقعه که در محشر به خلایق امر شود که دیده بر هم نهید تا حضرت زهرای اطهر(علیها السّلام) از محشر بگذرد در احادیث دیگر از جمله دو حدیث از امام علی بن موسی الرضا(علیه السّلام) نیز ذکر شده است:

أَخْبَرَنَا الشَّیْخُ الْإِمَامُ الْأَجَلُّ الْعَالِمُ الزَّاهِدُ الرَّاشِدُ أَمِینُ الدِّینِ ثِقَهُ الْإِسْلَامِ أَمِینُ الرُّؤَسَاءِ أَبُو عَلِیٍّ الْفَضْلُ بْنُ الْحَسَنِ الطَّبْرِسِیُّ أَطَالَ اللَّهُ بَقَاءَهُ فِی یَوْمِ‏ الْخَمِیسِ غُرَّهِ شَهْرِ اللَّهِ الْأَصَمِّ رَجَبٍ سَنَهَ تِسْعٍ وَ عِشْرِینَ وَ خَمْسِمِائَهٍ قَالَ أَخْبَرَنَا الشَّیْخُ الْإِمَامُ السَّعِیدُ الزَّاهِدُ أَبُو الْفَتْحِ عُبَیْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْکَرِیمِ بْنِ هَوَازِنَ الْقُشَیْرِیُّ أَدَامَ اللَّهُ عِزَّهُ قِرَاءَهً عَلَیْهِ دَاخِلَ الْقُبَّهِ الَّتِی فِیهَا قَبْرُ الرِّضَا (ع) غُرَّهَ شَهْرِ اللَّهِ الْمُبَارَکِ رَمَضَانَ سَنَهَ إِحْدَى وَ خَمْسِمِائَهٍ قَالَ حَدَّثَنِی الشَّیْخُ الْجَلِیلُ الْعَالِمُ أَبُو الْحَسَنِ عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ الْحَاتِمِیُّ الزُّوزَنِیُّ قِرَاءَهً عَلَیْهِ سَنَهَ اثْنَتَیْنِ وَ خَمْسِینَ وَ أَرْبَعِمِائَهٍ قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو الْحَسَنِ أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ هَارُونَ الزُّوزَنِیُّ بِهَا قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو بَکْرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ حَفَدَهِ الْعَبَّاسِ بْنِ حَمْزَهَ النَّیْشَابُورِیِّ سَنَهَ سَبْعٍ وَ ثَلَاثِینَ وَ ثَلَاثِمِائَهٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْقَاسِمِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَامِرٍ الطَّائِیُّ بِالْبَصْرَهِ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی سَنَهَ سِتِّینَ وَ مِائَتَیْنِ قَالَ حَدَّثَنِی عَلِیُّ بْنُ مُوسَى الرِّضَا (ع) سَنَهَ أَرْبَعٍ وَ تِسْعِینَ وَ مِائَهٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیٍّ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ قَالَ‏حَدَّثَنِی أَبِی عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ (ع) قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ: إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ نَادَى مُنَادٍ یَا مَعْشَرَ الْخَلَائِقِ‏ غُضُّوا أَبْصَارَکُمْ  حَتَّى تَجُوزَ فَاطِمَهُ ابْنَهُ مُحَمَّدٍ.(۱۱)

ابوعلی فضل بن حسن طبرسی با اسنادی از حضرت امام علی بن موسی الرضا(علیه السّلام) ایشان به نقل از پدران بزرگوارشان از حضرت امیرالمومنین(علیه السّلام) نقل فرمودند حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) فرمودند: چون قیامت بر پا گردد منادى ندا دهد: اى مردم چشمهاى خود را فرو بندید تا فاطمه دختر رسول خدا(صلى اللَّه علیه و آله) بگذرد.(۱۲)

فضایل و منزلت والای حضرت فاطمه(سلام الله علیها) آن چنان که در دنیا درک ناشدنی است در محشر نیز سرور بانوان عالم با جلال و عظمت خاصی در محشر حضور می یابند که از شنیدن آن چشمهای شیعیان روشن می گردد و دلهایشان آرام می گیرد.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن